Kat vermist - Hulp bij de speurtocht!

Kat vermist!

Een aantal jaar geleden raakte mijn kat zoek. Het leek of ze van de aardbodem verdwenen was. Wat volgde was een slopende speurtocht, waarbij creatief denken, alle middelen inzetten die ik kon bedenken en vooral niet opgeven de keywords waren.

Mijn leven bestond alleen nog uit werken en naar mijn kat Binkie zoeken.Sport, vrienden, tv kijken, krant lezen en alles wat ik normaal gesproken ook doe, was volkomen ondergeschikt aan het vinden van Binkie.

Gedurende deze zoektocht heb ik informatie vergaard, ideeën bedacht en kennis opgedaan die wellicht iemand anders kan helpen die zijn of haar kat kwijt is. Daarom onderstaand een overzicht met tips, trucs en ervaringen die ik onderweg tegenkwam. Hopelijk heeft iemand er iets aan. Al is het maar één kat die hierdoor wordt teruggevonden, dan is mijn doel al bereikt.

Het allerbelangrijkste bij het terugvinden van uw kat is: geef nooit op! Als je stopt met zoeken, zul je je kat niet vinden.

Bovendien ben ik ervan overtuigd dat een kat (en eigenlijk alle huisdieren) onze energie op kan vangen. De band tussen baasje en huisdier is vaak enorm sterk. Uw kat is zeer waarschijnlijk van streek, bang en misschien ook de weg kwijt. Door te blijven zoeken en hem niet op te geven, blijft u uw energie naar hem toesturen. Als u opgeeft, wordt het voor uw kat zoveel moeilijker om niet ook op te geven.

Wellicht zullen sommige tips of trucs overdreven lijken. Ik heb ze echter allemaal zelf toegepast toen mijn kat kwijt was. Haar niet terugvinden, was simpelweg geen optie. Ik wist één ding met grote zekerheid: zonder mij overleeft ze het niet. Ze is een eenkennige, verlegen kat die als een magneet op pootjes haar vrouwtje overal volgt. Als het vrouwtje niet netjes wacht tot ze haar eten op heeft, stopt ze met eten, want ook eten is ondergeschikt aan bij haar vrouwtje zijn. Ik was er heel zeker van dat ze niet ergens anders naar binnen was gewandeld en daar tevreden naast de open haard lag te soezen. Ze was ergens 'buiten'. Het was januari, het vroor en er lag sneeuw. Er was iets heel erg mis.

Mijn kat verdween op een zondagnacht in januari 2006. Om 12 uur 's nachts had ik de deur naar de tuin voor haar open gedaan omdat ze daarom vroeg. Dat doet ze wel vaker, dus dat was niet vreemd. Toen ze echter om 1 uur diezelfde nacht nog niet terug was en ook niet reageerde op geroep, wist ik al dat ze 'kwijt' was. Diezelfde nacht heb ik de hele nacht naar haar gezocht, zonder resultaat.

Flyers

Tevens heb ik meteen een flyer gemaakt en deze de volgende ochtend verspreid in de onmiddellijke omgeving van mijn huis. De flyer heb ik gedurende de periode dat ze kwijt was een aantal maal aangepast.

Van alle stappen die u kunt nemen tijdens uw zoektocht, geven flyers het hoogste succes percentage bij het terugvinden van uw kat.

Hang er zoveel mogelijk op in een straal van (minstens) 1,5 kilometer. Hoe meer, hoe beter!

Tips voor een goede flyer:

• Gebruik opvallende kleuren
• Zet geen naam of adres op de flyer (u loopt kans dat andere katten voor uw kat worden aangezien en bij u voor de deur worden afgeleverd)
• Zet een(mobiel) telefoonnummer op de flyer dat altijd bereikbaar is
• Zet een zo duidelijk mogelijke (liefst kleuren) foto op de flyer
• Noem datum, tijd en plaats waar de kat zoek geraakt is
• Vermeld uiterlijke kenmerken, leeftijd, geslacht, eventuele afwijkingen aan het uiterlijk of de manier van bewegen. Houd echter een detail achter. Mocht u bellers krijgen die van kwade wil zijn en af willen spreken, dan is dat snel duidelijk (en dat gebeurt regelmatig!). Immers, indien ze dit detail niet kennen, hebben ze uw kat niet.
• Vermeld dat uw kat medicijnen nodig heeft, maar niet welke. Dit kan mensen die twijfelen uw dier zelf te houden over de streep trekken toch contact op te nemen
• Vraag of mensen in hun schuur willen kijken of uw kat daar wellicht opgesloten zit.
• Bied een beloning, maar vermeld niet hoeveel
• Hang de flyers op ooghoogte op aan lantaarnpalen, electriciteitshuisjes, winkelramen, etc. Zorg dat bij iedere in- en uitgang van uw wijk flyers hangen.
• Hang ook flyers op bij dierenwinkels, dierenartsen, dierenasiels, op scholen, prikborden bij winkels, kruideniers, kerken,kappers, etc.
• Controleer regelmatig of de flyers er nog hangen.
• Vergeet niet ´die ene straat´. Want juist in de tuin van die ene straat die ik pas een week later alsnog een flyer had bezorgd, bleek mijn meisje zich te verschuilen

Wellicht handig, via deze link kun je de flyer voor Binkie bekijken, aanpasssen en gebruiken.

Zoeken

• Pluis de omgeving uit. Blijf iedere 20 meter even stilstaan en roep de naam van uw kat. Luister goed of er antwoord komt. Kijk ook onder struiken, in bomen en achter muurtjes.
• Vaak zijn er dichte struiken waar u niet doorheen kunt kijken. Wellicht is uw kat gewond en heeft zich hierin verstopt. Katten zullen dan vaak niet op uw geroep reageren. Ik heb na 5 dagen een infrarood camera gehuurd. Hiermee kun je warmte zien. Ik heb met deze camera een middag lang alle struiken ‘uitgekamd’. Helaas zat mijn kat niet verstopt in struiken en heb ik haar niet gevonden. Wel heb ik vele mollen en muizen voorbij zien komen. Op deze manier was ik mogelijkheden aan het uitsluiten, zodat ik niet continu vertwijfelt naar dezelfde plaatsen bleef gaan en mijn gedachten vrij kon maken voor nieuwe ideeën. Ik krijg heel vaak de vraag waar je zo’n camera kunt huren. Ik kan daarop geen eenduidig antwoord geven. Ik heb destijds enorm geluk gehad dat ik een importeur van dit soort camera’s aan de telefoon kreeg en hij mij aanbood persoonlijk langs te komen met zijn eigen camera. Hij bleek een kattenliefhebber te zijn. Ik kon er ook een huren bij een installatietechniek bedrijf, maar dat kon pas een week later en ik had uiteraard geen uur te verliezen. Je kunt het beste even googlen en dan wat rondbellen als je een infrarood camera wilt huren (of email het naar mij als je een goed adres weet, zodat ik het hier toe kan voegen).
• Bel aan bij de huizen direct in uw omgeving en vraag of u zelf even in hun tuin en schuur mag kijken om uit te sluiten dat uw kat daar zit. Veel mensen herinneren zich nog de flyer te hebben gezien en zullen hier geen probleem mee hebben.
• Aan de andere kant: veel mensen zijn ervan overtuigd dat uw kat niet bij hun in de schuur/tuin/etc zit, want ‘dan hadden ze hem wel gezien’. Nee! Een angstige, schuwe kat in ‘overlevings-mode’ laat zich niet zien aan mensen die hij niet vertrouwt.
• Vraag kinderen te helpen zoeken. Kinderen kijken op andere plekken dan volwassenen. En dit zijn soms juist de plekken waar ook uw kat aan dacht toen hij zich wilde verstoppen.
• Neem tijdens uw zoektochten brokjes mee en maak regelmatig het geluid waar uw kat zo van houdt: rammelen met het pak, het geluid van brokjes die in de bak vallen, etc.
• Er zijn honden die speciaal getraind zijn om vermiste katten op te sporen, maar helaas nog niet in Europa. Misschien heeft iemand in uw omgeving een slimme hond die goed luistert of een (gepensioneerde) politiehond. Vraag of diegene een keer een paar uurtjes wil helpen zoeken. Laat de hond iets van uw kat ruiken. Doe dit zo snel mogelijk. Hoe eerder, hoe duidelijker het spoor dat een hond kan ruiken.
• Zoek als het buiten donker is en rustig op straat. Uw kat zal minder bang zijn en hopelijk reageren als hij u hoort.
• Leef je in in de psyche van je kat. Hoe reageert jouw kat als hij heel erg schrikt van bijvoorbeeld een hond, een toeterende auto, een onvriendelijk persoon? Vlucht hij een boom in, vlucht hij onder een auto, gaat hij het gevecht aan? Probeer je in te leven in zijn wereld en volg je instinct.

Laat zoveel mogelijk mensen weten dat uw kat kwijt is

• Bel de dierenartsen in uw regio en vertel dat uw kat vermist is. Vraag of een soortgelijke kat (kleur, geslacht) onlangs is binnengebracht. Vraag of ze op willen letten of een soortgelijke kat binnen komt. Bel de dichtstbijzijnde dierenarts(en) om de dag op. Sommige zullen dit niet waarderen, maar het gaat erom dat ze niet vergeten uit te kijken naar uw kat. Als u niet meer belt, gaan ze ervan uit dat uw kat terecht is. Tevens zal het dierenartsen alerter maken om binnen gekomen katten te controleren op een chip. Dit gebeurt namelijk helaas lang niet altijd.
• Bel naar het dierenasiel in uw gemeente om uw kat als vermist op te geven en vraag of uw kat is binnen gebracht. Ook als er een kat is binnengebracht die volgens het asiel niet die van u is, maar toch enigszins op uw kat lijkt, ga dan zelf langs om dit te controleren. U moet het met eigen ogen zien.
• Bel de dierenambulance en vraag of er een soortgelijke kat is opgehaald.
• Bel de gemeente om te vragen of er wellicht een melding is binnengekomen over een op te halen dode kat.
• Plaats advertenties in regionale kranten. Sommige kranten doen dit gratis (maar de meesten niet). Vraag om een opvallende plek in de krant. Houd er rekening mee dat de sluitingsdatum om advertenties op te geven vaak twee dagen voor het uitkomen van de krant is.

Opsluiting

• Het kan zijn dat uw kat opgesloten is geraakt in een leegstaand huis. Ga na welke gebouwen en huizen in uw omgeving leeg staan. Is er iemand op vakantie gegaan vlak nadat uw kat zoek raakte? Wellicht zit uw kat in dat huis. Roep door de brievenbus en luister goed of u iets hoort. Als u denkt iets te horen of te zien, contact dan de brandweer. Zij hebben sterke infrarood lampen waarmee ze kunnen zien of er een levend wezen in een leegstaand maar afgesloten pand zit. Let op: de brandweer komt alleen voor dit soort dingen als u het heel vriendelijk vraagt en als u denkt daadwerkelijk iets te hebben gezien of gehoord.
  
  Ik was er op een gegeven moment van overtuigd dat Binkie zat opgesloten twee huizen verderop. De bewoner was op vakantie en eigenlijk was dit de enige plek die ik nog kon verzinnen waar ze kon zitten. Ik hoorde niks als ik door de brievenbus riep, maar ik was wanhopig genoeg om het idee niet los te kunnen laten. Ik ben naar het politieburo gegaan, maar zij konden/mochten niks doen en raadde me aan om naar de brandweer te gaan. Ik ben naar de brandweerkazerne gegaan, heb het verhaal uitgelegd en ze beloofden om na hun eten langs te komen om te zien of ze konden helpen. Een uurtje later kwam er inderdaad een enorm brandweerwagen de straat inrijden. De hele buurt liep uit om te kijken. Ik voelde me wel wat opgelaten. Maar nood breekt wetten, dus op naar het huis van de buurman.
  
  Een brandweerman ging in een bak en de bak werd langzaam over het huis gelift door de brandweerwagen. Met de infrarood lamp die zo sterk is dat hij door daken kan kijken, werd het hele huis bestudeerd. Minuten gingen voorbij en mijn hoop zakte met iedere minuut die voorbij ging. Helaas, ook hier bleek Binkie niet te zitten. Niet alleen was er geen kat te zien met de camera, ook waren er geen sporen van uitwerpselen die op de aanwezigheid van een levend wezen zouden wijzen. Ik was uiteraard verslagen dat ik haar niet had gevonden, maar het gaf me wel de ‘rust’ om nieuwe mogelijkheden te bedenken. Want ik ben er twee dagen lang van overtuigd geweest dat ze wel in dat huis moest zitten.En hoewel ik wel door ben blijven zoeken gedurende die twee dagen, bleef ik me maar concentreren op dat leegstaande huis.
• Misschien zit uw kat opgesloten in een schuur en hoort u haar niet roepen. Ik was bang dat mijn kat ergens zat opgesloten en misschien wel antwoordde op mijn roepen, maar dat ik haar niet kon horen. Daarom heb ik een ultrasound device gekocht. Hiermee wordt geluid harder weergegeven. www.detectnu.nl
• Is er een verbouwing gaande aan een huis in uw buurt? Vraag of u even mag zoeken. Kijk onder funderingen, in gaten, achter planken.
• Kijk in stoepputten. Bij gevaar kan een kat er makkelijk in springen, maar hij komt daar niet meer zelf uit.
• En zo cliché dat je er bijna niet meer aan denkt: kijk omhoog! Kijk in bomen, op hoge daken, palen, etc.

De informatie op de chip

• Hopelijk is uw kat gechipt. Helaas kan met de chip uw kat niet opgespoord worden, maar mocht hij gevonden worden en bij een dierenarts of dierenasiel worden gebracht, dan kunnen deze u makkelijk bereiken. Zorg dat de juiste contact informatie bekend is bij de Nederlandse Databank voor Gezelschapsdieren (N.D.G.) in Amsterdam. U kunt deze informatie hier doorgeven: www.databankgezelschapsdieren.nl
• Als uw kat een chip heeft, meld de vermissing dan ook aan de Nederlandse databank gezelschapdieren op telefoonnummer 0900-4040456.
• Mocht u een kat gevonden hebben, dan kunt u bij een dierenarts of dierenasiel gratis laten checken of het dier gechipt is.

Help uw kat thuis te komen

• Misschien is uw kat gewond. Zorg dat hij makkelijk (zonder moeilijke sprongen te hoeven maken) uw tuin in kan indien deze normaal is afgesloten door bijvoorbeeld een hek.
• Heeft u een kattenluik met zender? Zet het luikje op openen zonder zender, want uw kat kan zijn halsbandje zijn kwijt geraakt en dus gewoonweg niet meer naar binnen kunnen.
• Leg sterk ruikende gedragen kleding buiten. Bezweette gympen of een trainingspak bijvoorbeeld. Uw kat kan de weg kwijt zijn. Katten kunnen echter goed ruiken en zullen als ze niet te ver weg zijn op die manier geholpen worden het juiste spoor te vinden.
• Hetzelfde geldt voor gebruikt kattengrint. Maak een spoor van kattengrint richting uw huis/tuin.
• Als het weer het toelaat, indien u meer huisdieren heeft, laat ze (veilig en afgeschermd) naar buiten.
• Is er misschien een geluid dat uw kat goed kent? Zorg dan dat geluid vaak en goed hoorbaar is. Mijn eigen kat is altijd dol geweest op het alarm geluid van mijn wekker (alarm af -> vrouwtje wakker -> lekker knuffelen). Toen ze kwijt was heb ik het alarm van de wekker aangezet en op de bovenverdieping uit het raam gehangen. Als ze de weg kwijt is, zal dit vertrouwde geluid haar helpen het spoor te vinden.
• Na een week was ik bang dat mijn kat misschien te bang zou zijn geworden om thuis te komen. Ik heb daarom kattenvoer buiten gezet en daar ’s nachts een webcam op gezet die geactiveerd werd door beweging.
• Is uw kat door iemand gesignaleerd, maar kunt u hem ter plekke niet vinden terwijl u er redelijk zeker van bent dat uw kat in de buurt moet zijn? Wellicht is hij te bang om zich te laten benaderen. Dan kunt u proberen hem te vangen in een speciale kattenvangkooi. Zet hem bij het inzetten van de schemer neer in een veilige buurt dichtbij de plek waar hij gezien is en zet er een bakje lekker geurend eten in. Controleer meerdere malen per dag of uw kat (of een andere!) in de kooi gevangen zit. Kattenvangkooien kunnen vaak geleend worden via een dierenasiel of dierenambulance.

Personality profiles

Op mijn speurtocht naar informatie kwam ik terecht op een (alweer helaas) Amerikaanse website van een 'cat profiler'. Door alle feiten over het karakter van de kat te combineren met de omstandigheden waarin de kat zoek is geraakt en het gedrag dat past bij het karakter van de kat, kan een nauwkeurig beeld geschetst worden van de plaats waar de kat zich bevindt (afgelegde afstand tot het huis, verstopplaats, etc).

Hoewel ik geen profiel van mijn kat heb laten maken (een compleet profiel laten maken kost $150), heb ik wel erg veel aan de algemene informatie gehad. Zo leerde ik dat een verlegen of angstige kat die ergens erg van geschrokken is, zich zal verstoppen en niet zal reageren op de roepende eigenaar. Zelfs niet als u op nog geen meter van hem vandaag zijn naam staat te roepen. De kat is immers bang en ieder geluid dat hij maakt, kan zijn verstopplaats verraden aan mogelijke 'jagers'. De kat is getraumatiseerd en valt terug op zijn eeuwenoude overlevingsinstinct 'keep quiet and stay alive'.

Als de kat erg geschrokken is en normaal gesproken niet gewend is om ver van huis te gaan, zal deze zich pas tussen de 8e en 11e dag na vermissing gaan verplaatsen. Tot die tijd zal een dergelijke kat zich compleet stil en verstopt houden. Dit gaf mij veel nieuwe hoop, omdat mijn kat toen al een week weg was en ze nog altijd van de aardbodem verdwenen leek te zijn.

Tussen de 11e en 14e dag wordt een kat het eten van insecten beu en zal een een state of mind raken waar hij op zoek gaat naar substantiëler voedsel. Een kat die zich verplaatst is beter zichtbaar dan een kat die zich verstopt, dus vanaf de 11e dag is er nieuwe hoop!

Katten die normaal gesproken alleen binnen worden gehouden, zullen nooit uit zichzelf ineens ver van huis dwalen. Binnenkatten zitten doorgaans verstopt binnen een straal van een paar honderd meter van hun huis.

Ik heb enorm veel geleerd van deze website: www.catprofiler.com

Zoals deze stukjes:

13. Does my cat want to live somewhere else? Your cat wants to LIVE. He's going to survive wherever he can until you figure out a way to bring him home. This is a two-man exercise – you can't depend on him doing all the work! His job is to take care of himself. Your job is to find him and help him come home.

17. Why do some cats hide from their owners and some cats don't? Because no two cats are alike. Every cat is unique. Every cat has a distinctive personality that dictates his behavior. Don't let anyone tell you that your kitty doesn't love you or trust you enough to come out from hiding. It doesn't work like that. Cats can only do what is possible for them to do. It has nothing whatsoever to do with their bond with you.

It's very simple: Your cat wants to live. His job is to survive.

Your job is to find him.

Animal communicators

Er zijn een aantal animal communicators werkzaam in Nederland. Door te googlen vindt u ze. Ik plaats echter geen links, de enige animal communicator waarvan ik zeker weet dat ze kan wat ze zegt dat ze kan, woont in Amerika. Door middel van foto's van uw kat kan Carol Gurney contact maken en vragen waar de kat zich bevind. Vaak weet de kat dat helaas niet en zal antwoorden met de beelden die hij op dat moment ziet. De website van Carol: www.animalcommunicator.net
Echter, het vinden van een vermist huisdier is het aller-moeilijkste op het gebied van communiceren met dieren. Verwacht geen wonderen.

De ‘animal communicator’ in Nederland die ik heb benaderd, vertelde mij dat Binkie was aangereden en dood was. Ik was er uiteraard kapot van, maar gelukkig was ik sceptisch genoeg om het niet voetstoots te geloven. En gelukkig had ze ongelijk! Maar in plaats van zich in diepe schaamte te buigen voor haar foute informatie, stuurde ze een rekening. Ongetwijfeld zijn er ook goede animal communicators in Nederland, maar deze was dat niet. Mail me als je een goede weet.

Bovendien is er een ´wachtlijst´ bij Carol Gurney. Toen ze uiteindelijk tijd had om contact te maken met Binkie, was dat de dag nadat ik Binkie gevonden had. Ik heb haar toen gevraagd om de reading toch te laten doorgaan, maar nu met de vraag waarom Binkie weg was gelopen. Ik wilde graag weten wat een poes die zo verlegen, eenkennig en volkomen toegewijd aan mij is, had bewogen om weg te lopen van huis. Zover zelfs dat ze de weg terug niet meer kon vinden. Of eigenlijk gewoon te bang en getraumatiseerd om te proberen de weg terug te vinden. Carol vertelde me na de reading dat Binkie heel erg in de war was, niet wist waarom ze weg was gelopen, het heel erg vond dat ze mij zo bezorgd had gemaakt –dat ze die bezorgdheid heel goed had gevoeld gedurende die vreselijke dagen en had geweten dat ik naar haar aan het zoeken was- en dat ze heel blij was weer thuis te zijn. Ik was eerlijk gezegd teleurgesteld door deze antwoorden, want het leek zo algemeen en het vertelde me nog niets concreets. Pas een jaar later viel het kwartje. Hoe, dat wordt straks duidelijk.

Internet

www.ndg.nl
www.amivedi.nl
www.gevondenenvermistehuisdieren.nl
www.animalalert.nl
www.vermistedierenregister.nl
www.cats4life.nl/forum
www.dierencentrale.nl
www.petlook.nl
www.mijndieriszoek.nl

Er is ook een DierenkwijtLijn voor Amsterdam en omgeving: tel: 020 4705000 (Website DierenKwijtlijn)
Vergeet niet de kat weer af te melden als hij terecht is.

Aanvullingen

Heeft u tips voor op deze pagina, laat het weten! Mail ze naar susan@quicknet.nl

Ik krijg veel emails naar aanleiding van deze website. Mensen die vragen hoe ik Binkie nu uiteindelijk heb teruggevonden. Daarom onderstaand het hele verhaal. Het valt me op dat ik bepaalde periodes veel meer emails krijg van mensen die hun kat kwijt zijn dan andere periodes. Het lijkt wel of er een patroon in zit. Ik vraag me af of er een verband te vinden is. Waarom verdwijnen er relatief meer katten in november dan in oktober? Ik wil het graag in kaart brengen en zien of er een verband te vinden is. Want als we begrijpen hoe het komt dat katten vaker de weg kwijt raken in bepaalde periodes, kunnen we ook beter gaan begrijpen hoe dat te voorkomen of hoe ze te vinden.

Daarom wil ik een ieder vragen om mij een mailtje te sturen (susan@quicknet.nl) indien de kat kwijt is. Het mag een heel kort mailtje zijn, met alleen de datum van vermissing, de leeftijd en het geslacht van de kat. Het mag ook meer informatie bevatten, alles wat toepasselijk lijkt.

Binkie gevonden!

Uit al het bovenstaande moge duidelijk zijn dat ik verschrikkelijk wanhopig was. Binkie’s overleven hing er volledig vanaf of ik haar zou vinden. Ik moest haar vinden, ik kon niet falen. Daarover had ik geen enkele twijfel. Ze kon niet zonder mij, en eerlijk gezegd, ik kon ook niet zonder haar. Ze was een heel bijzonder poezenmeisje.

Na ongeveer anderhalve week vruchteloos zoeken, ben ik in uiterste wanhoop gaan zoeken (alweer, google is your friend) naar een helderziende. Ik stond hier zeer sceptisch tegenover, maar ik dacht baat het niet dan schaadt het niet. Ik bezocht verschillende websites en besloot uiteindelijk te bellen met een helderziende waarvan de website mij aansprak. Ik vertelde haar nog niet wat mijn probleem was, maar vroeg om een afspraak, zo snel mogelijk. Ik kon al dezelfde avond langs komen (laat je niet afschepen met een telefonisch of email consult – ik geloof hier althans niet in). Ik nam de flyer mee en nog wat foto’s van mijn kleine meisje.

Ik was best nerveus, er hing veel vanaf, maar de helderziende was een hele aardige mevrouw en ze bleek ook een kat te hebben. Dat stelde me wel een beetje gerust. Toen ik haar vertelde waar ik voor kwam, zei ze dat dit niet haar specialiteit was, maar dat ze wel wilde proberen contact te krijgen met Binkie. En gelukkig lukte dat vrijwel meteen. Ze begon te omschrijven wat ze zag. Ze zag een steeg vol schuttingen (ik woon in een woonwijk vol met stegen met schuttingen, maar dit kon ze niet weten, want de helderziende woonde 40 km verder en wist niet waar en hoe ik woon). Ze zag Binkie zitten onder een struik in een tuin. In de tuin stond ook een stenen schuurtje. Nu hebben alle tuinen in de wijk waar ik woon een stenen schuurtje, dus tot nog toe was ik nog geen steek verder.

Het huis dat bij de tuin hoorde had een gewone openslaande deur naar de tuin, maar ook een grote schuifdeur. Dat vond ik onwaarschijnlijk, want alle huizen in deze wijk hebben een gewone deur of een schuifdeur naar de tuin, nooit beiden (dacht ik). Maar toen omschreef ze iets dat zich bevond bovenop de schutting. Ze wist niet wat het was, of waar het voor diende, maar er zat een soort plastic draad bovenop de schutting. Op dat moment ging er bij mij wel een lichtje branden. Dankzij mijn uren- en urenlange zoektochten door de wijk, wist ik dat er een hoekhuis ergens stond met druivendraad (heet dat zo?) bovenop de schutting. Toevallig had ik in deze straat 2 dagen tevoren nog geflyerd (jawel, de straat die ik eerst vergeten was… ). Monique de Graaf (zo heet de helderziende) verzekerde me er met 100% overtuiging van dat Binkie nog leefde en dat ik haar tussen de 11de dag en de 15de dag zou terugvinden. Ik vond die verzekering eigenlijk heel gedurfd, want als Binkie toch dood bleek te zijn, stond Monique er niet zo mooi op. Maar uiteraard was ik wel blij met haar stelligheid en gaf het me nieuwe moed en hoop.

Ik ging naar huis, controleerde thuisgekomen voor de 1000ste keer of Binkie inmiddels misschien was thuisgekomen, en vertrok toen richting de tuin met het druivendraad, zo’n 300 meter van mijn eigen huis. Maar het was donker, heel erg koud, ik was inmiddels aan het einde van mijn Latijn en heel eerlijk gezegd was ik best bang in het donker na het bezoek aan de helderziende. Plus dat ik eigenlijk niet echt geloofde in ‘helderziendheid’. Bij de tuin aangekomen bleek de schuttingdeur op slot te zitten. Er brandde geen licht in het huis (de bewoners waren waarschijnlijk al naar bed) en ik kon niet veel anders doen dan Binkie’s naam roepen en proberen tussen de kieren van de schutting door te kijken. Ik probeerde onder de schutting door te kijken, heb op mijn buik liggen roepen, maar ik kreeg geen reaktie. Wéér geen reaktie… Een ieder die dit leest en ook al dagen aan het zoeken is, weet hoe ik me voelde. Wel zag ik dat dit huis een uitbouw had en zodoende een openslaande deur én een schuifdeur naar de tuin. Ik ging weer naar huis. Weer een dag voorbij waarop ik alles had geprobeerd, zonder resultaat. Ik was voor de zoveelste keer in tranen. Hoe kan het zijn dat het lijkt alsof ze nooit heeft bestaan, alsof ze van de aardbodem is verdwenen. Dat is toch onmogelijk? Wanhoop, vertwijfeling, verdriet, onmacht en ongeloof waren de gevoelens die continu aanwezig waren deze dagen, en op dit moment voelde ik de wanhoop meer dan ooit. Wat kon ik nu nog doen om haar te vinden? Mijn creativiteit raakte uitgeput, ik wist het echt niet meer.

De volgende dag ging ik in mijn lunchpauze naar huis om vandaar uit weer een half uurtje te kunnen gaan zoeken. Het was de 11de dag. Ik kwam net thuis binnen toen mijn mobiele telefoon ging. Een onbekend nummer. Ik nam op, hoopvol maar eigenlijk ook zonder hoge verwachting. Ik had de afgelopen dagen drie telefoontjes gekregen van mensen die dachten Binkie te hebben gezien, maar alle drie de keren was het haar niet. Dit keer was er een mevrouw aan de telefoon die met de flyer in haar hand belde en zei dat ze Binkie had gezien. Ik vroeg haar hoe ze eruit zag en ze antwoordde dat het een cypers poesje was met een rode gloed. Met een RODE GLOED! Ik wist meteen dat dit Binkie was.

Ik hield de mevrouw aan de lijn en sprong in de auto. Ik smeekte haar of ze alsjeblieft wilde blijven waar ze was. De mevrouw deed dit wel, maar ze was niet zo blij. Ze had geen jas aan, ze had twee kleine kinderen binnen in huis zitten en nu moest ze buiten op straat blijven wachten op mij. En ik had geen idee waar de straat was die die mevrouw noemde… Ik had wel van de straatnaam gehoord, hij was ergens in mijn wijk, maar waar… Ik reed als een dolle door de straten in de wijk, op zoek naar een mevrouw in een witte trui. Ik hield haar aan de lijn, was doodsbang dat dit ‘levensdraadje’ naar Binkie zou verbreken en ik haar alsnog niet zou vinden. Het duurde lang voor ik haar vond. In werkelijkheid waren het misschien 5 minuten, maar voor die mevrouw leek het waarschijnlijk veel langer te duren, in haar trui in de vrieskou en de sneeuw met haar kleine kinderen binnen in huis die ze vanaf de straat niet kon zien. Ik heb haar meerdere malen gesmeekt te blijven wachten en ik raakte in paniek van de gedachte dat ik niet op tijd zou zijn en Binkie zou zijn verdwenen tegen de tijd dat ik aankwam. Maar uiteindelijk zag ik haar staan, de mevrouw in de witte trui op de hoek van een straat. Ik stopte mijn auto letterlijk midden op de weg, sprong eruit en ze wees me aan waar Binkie waarschijnlijk zat. Binkie had bij haar bovenop de schutting gezeten toen ze haar voor het eerst zag. Ze had de flyer erbij gepakt, was naar buiten gelopen en had Binkie’s naam geroepen. Binkie had verschrikt naar haar omgekeken en was aan de andere kant van de schutting naar beneden gesprongen en weggerend. De mevrouw had haar gelukkig nagekeken en gezien hoe Binkie verdween onder een andere schutting met een grote spleet aan de onderkant. Ze wees me de schutting aan.

Ik liep er naartoe. Het was zo’n 50 meter verder, maar het leek een eeuwigheid te duren voordat ik die 50 meter had overbrugd, heel gek. Het schoot door mijn hoofd dat ik voorzichtig moest zijn, dat ik niet op haar af moest springen omdat ze dan misschien verschrikt weg zou rennen. Ik had van een collega gehoord hoe een andere zoekgeraakte kat binnen heel korte tijd verwilderd was en zijn baasje niet meer herkende en had gevochten (achteraf geloof ik dat verhaal eigenlijk niet). Al dit soort dingen schoten door mijn hoofd terwijl ik naar de bewuste tuin liep. En wat als de schuttingdeur op slot was? Ik had al besloten dat ik dan aan zou bellen en zou vragen of ik in de tuin mocht kijken, want er was geen enkele twijfel in mijn hoofd dat deze kat inderdaad mijn Binkie was. Vraag me achteraf niet hoe ik daar zo zeker van kon zijn, ik wist het gewoon. Ik riep zachtjes haar naam, hoopte dat ze mijn stem zou herkennen en niet weg zou rennen als de deur open ging. Ik opende de schutting, hij was gelukkig niet op slot, en daar zat ze… mijn eigen kleine lieve meisje, mijn Binkie! Ze zat zo’n 30 cm vanaf de deur, midden op het tuinpad, niet eens verstopt. En ze keek omhoog in mijn ogen. Ik zakte langzaam op mijn knieën, schoof voorzichtig dichterbij, hoopte dat ze zich niet zou verzetten of nog erger, zou ontkomen. Maar ik had me voor niets zorgen gemaakt. Ik kon haar gewoon oppakken en ze kroop meteen dicht tegen me aan. Ik hield haar dicht tegen me aan en sloeg mijn jas over haar heen. Er kwam een mevrouw naar buiten om te kijken wat ik in haar tuin deed. De tranen rolde over mijn wangen en ik weet nog dat ik op dat moment even heel bang was dat Binkie me alsnog zou ontglippen. Ik zei huilend tegen die mevrouw ”dit is MIJN kat!”. De mevrouw keek nogal verbaasd en knikte. Ik bedankte haar en met Binkie dicht tegen me aan vetrok ik. In de auto durfde ik haar nog altijd niet los te laten. Ik was zo bang dat ze toch weg zou rennen. Met Binkie nog altijd dicht tegen me aan, mijn jas om haar heen en een arm om haar heen, ben ik naar huis gereden. Ik parkeerde mijn auto pal voor mijn deur, op de stoep. Ik maakte me enorme zorgen dat ik de voordeur open moest maken en ze misschien alsnog zou ontsnappen. Maar ik had me geen zorgen hoeven maken, Binkie bleef zitten waar ze zat, Binkie was thuisgekomen!

Pas toen ik haar na een tijdje voorzichtig op de grond zette, zag ik hoe mager ze was geworden. Ze was al nooit een dikke kat, maar nu was ze vel over been. En ze wankelde op haar pootjes, ze was duidelijk heel erg verzwakt. De vrieskou, niet eten, een onbekende omgeving en haar stress en angst hadden duidelijk zijn tol geëist. Ik belde mijn werk en nam de rest van de dag vrij. We gingen naar de dierenarts. Die onderzocht haar, nam bloed af en maakte zich duidelijk zorgen. Hij bereide me erop voor dat ze het niet zou halen. Die klap kwam heel hard aan. Ik had haar net gevonden, was daar zo enorm blij over, en nu dit. De dierenarts wilde haar houden ter observatie. Maar ik wist dat Binkie naar huis moest. Dat ze het niet aan zou kunnen om nog langer van huis weg te zijn, in een vreemde omgeving, zonder mij. Dus ik nam Binkie mee naar huis. Thuisgekomen verstopte ze zich in een kattenmand waar ze normaal gesproken nooit in ging. Deze mand had maar 1 opening, aan de voorkant, en Binkie voelde zich hier veilig en beschut. Ik voerde haar eten en drinken met de hand en liet haar verder zoveel mogelijk met rust. Natuurlijk maakte ik me enorme zorgen en lag ik talloze malen stilletjes op mijn buik voor het mandje om te kijken of ze nog wel adem haalde. Maar ik begreep dat ze nu al haar energie nodig had om beter te worden. Exposure buiten het mandje zou al teveel energie kosten.

Na twee dagen en nachten kwam ze voor het eerst haar mandje uit. Graatmager en wankel, maar ik zag weer leven in haar ogen. Nog een week later was ze weer helemaal de oude. Mijn lieve kleine magneetje op vier pootjes was weer thuis! Was het dankzij de flyers? Ja absoluut! Was het dankzij de helderziende? Ja ik denk het wel. Mijn geroep voor die tuin die nacht heeft Binkie waarschijnlijk toch uit haar apathische state of mind gehaald. Ze is zich gaan verplaatsen, want die mevrouw in de witte trui die Binkie had gezien en mij belde, bleek de buurvrouw te zijn van het huis met het druivendraad op de schutting. Daar kwam ik pas ’s avonds achter, toen ik haar terugbelde om haar te bedanken en haar adres vroeg om haar een hele grote bos bloemen te brengen.

Wat er precies is gebeurd waardoor ze zoek is geraakt weet ik nog altijd niet. Wel kreeg ze een jaar later rare toevallen. Ze begon oncontroleerbaar rondjes te draaien. Ze bleek een hersentumor te hebben. Met medicijnen heeft ze na die diagnose nog een jaar geleefd. Mijn lieve kleine meisje is niet meer bij me en ik mis haar nog altijd. Maar, deze pijn is dragelijk. Ik weet nu dat ze er niet meer is en ik hoef me geen zorgen te maken om haar. De dagen dat ze zoek was, waren vele malen erger. Het niet weten is het allerergst.

Terugkijkend, weet ik zeker dat ik talloze malen vlakbij de verstopplaats van Binkie haar naam heb geroepen. En wat ik me toen gewoon absoluut niet voor kon stellen, bleek wel echt zo te zijn: ze heeft me gehoord, maar was te bang om te reageren. Ze heeft me gehoord, misschien zelfs geroken, maar ze heeft me door laten lopen. Haar state of mind van 'keep quiet and stay alive' was allesoverheersend. Als ik niet was blijven zoeken, was ze nooit meer gevonden en zou ze het ook niet overleefd hebben. Iets dat ik me vanaf de allereerste momenten dat ze kwijt was heb gerealiseerd en bijdroeg aan mijn wanhoop en de tijdsdruk die ik constant voelde.

Een ieder die nu in zo’n zelfde situatie zit, die wanhopig op zoek is naar zijn of haar kat, wens ik heel veel sterkte! Ik hoop dat deze website kan helpen om verloren katten weer te herenigen met hun baasje. En mocht je tips hebben of vragen of iets kwijt willen, dan kun je mailen naar susan@quicknet.nl.

Waar zijn andere vermiste katten gevonden?

Gelukkig krijg ik naast de vele emails met vragen ook soms emails met daarin de verhalen van mensen die ook hun kat terug hebben gevonden. Misschien brengt het u op nieuwe ideeën of inzichten, daarom onderstaand in het kort de vindplaatsen. En als u ook uw kat heeft teruggevonden, laat het mij alstublieft weten zodat het misschien ook anderen kan helpen.

• Iggy liep kilometers van huis in een natuurgebied, gewond en in shock, te dwalen. Hij had bijtwonden en een dode staartpunt. Dankzij de flyers is hij na 2 weken teruggevonden.
• King reageerde na een week op het geroep van zijn vrouwtje. Hij bleek te zijn aangereden en zat verstopt in de tuin van de overburen.
• Bella zat opgesloten in een schuur van een boerderij in de buurt. De buurman had er al eens gekeken, maar niets gezien. Bella’s bazin zag witte haartjes aan een kapot raampje en besloot aan te dringen om zelf te mogen kijken. Bella was ongedeerd, maar kon de schuur niet zelf verlaten en had zich niet laten zien aan de buurman.
• Een kat waarvan ik de naam ben vergeten (sorry!) bleek van auto’s te houden en was per ongeluk meegelift. De eigenaar van de auto zag de kat uit zijn auto springen en is de dagen daarop blijven kijken op internet of iemand een kat met die kleuren miste. Hij contacteerde de baasjes, waarna die in de omgeving waar de kat uit de auto is gesprongen zijn gaan zoeken. Met succes!

Dit zijn de verhalen van de laatste paar maanden. Ik ben helaas de verhalen van daarvoor kwijt geraakt, maar er zijn veel meer succesverhalen. Geef de moed niet op!

Gastenboek